| تبليغات | X |
این صدا؟
چیزی که نبود ٬ کسی هم
من بودم
افتادم جای قدم هات و
خرد شدم
نترس جانم
حالا خودم را جمع می کنم
می ریزم توی آن کاسه ی سفال
همان که تویش آب دوغ خیار خوردیم
...
بی شک یک جای قصه
شاهزاده ی تو نیز خواهد آمد
و روحت را از زندان جسم
و جسمت را از زندان شهر
و شهرت را از زندان مردم ٬ خواهد برد
صبور باش
...