میان خود همدمی هایم  بار ها جمله هایی نشان کردم که این جا بنویسم . این بار اما فراتر از این ها پراکنده شده ام . دلم می خواست این یکی شعر باشد . این است که نثر می گویم و نظم گونه می نویسم !

اگر امشب را بیایی

 خواهی دید که از باقیمانده ام

 در سمفونی سکوت نفس خواهم نواخت

 

                                              آن روز ها , تو آن شیشه ای بودی

                                              که  تصویر بودن را برای چشمانم قاب می کرد

                                               حالا تلخی سوزش خرده شیشه ای در آن چشم ها

وقتی شکستی چشم هایم دیگر نمی دید

و من مبهوت لمس بودنی که با بودنت نبود

تو همیشه همان بودی که لمس کردن را حبس می کردی و دیدن را آزاد ...

                                                           و من هم چنان می نوازم

                                                           که خداوند شما را زوج زوج , تنها آفرید !!...